Showing posts with label ဟာသ. Show all posts
Showing posts with label ဟာသ. Show all posts

9.22.2009

ဆုေပးပြဲ

အားလံုးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ...............

ၿပီးခဲ့တဲ့ပိုစ့္မွာ အားက်ိဳးမာန္တက္နဲ ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာေၿဖၾကတာ ေတြ ့ရၿပီး အကုန္လံုးနီးပါးလည္း အေၿဖမွန္ေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ဆုေပးဖို ့ ေတာ္ေတာ္ေခါင္းကိုက္သြားတယ္...း)၊ အားလံုးနီးပါလည္း အေၿဖ မွန္ေနၾကတယ္။

အေၿဖမွန္ကေတာ့ အသက္ကိုးဆယ္ေက်ာ္ အဖိုးၾကီးပါဆိုမွ ဘယ္လိုလုပ္ သြားရွိမွာလည္း၊ ဟုတ္ဘူးလား....း))

ဒါနဲ ့ပဲ အေၿဖမွန္တဲ့သူ အားလံုးလည္း ဆုရရွိေအာင္ လာၿပီး မွားမွားမွန္မွန္ ကြန္မန္ ့ေပးတဲ့လူေတြလည္း ဆုရသြားေအာင္ အထူးအစီအစဥ္ကို ေၿပာင္းလိုက္ရပါတယ္။


အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ကြန္မန္ ့ထဲက အစဥ္လိုက္ အတိုင္း ကိုယုယက ဦးေဆာင္ၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ႏိုင္ပဲ သယ္သြားၾကပါ၊ အပိုလူ ေခၚမလာပါနဲ ့ခင္ဗ်ာ.... အထူးေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။ The Queen တို ့လို မိခင္ေတြလည္း ခေလး ေခၚလာလို ့မရပါခင္ဗ်ာ း)

အထူးသၿဖင့္ အမ်ိဳးသမီး ဘေလာ့ဂါေတြလည္း အပိုေခၚမလာပါနဲ ့ ႏိုင္သေလာက္ပဲ သယ္သြားပါလို ့ ေတာင္းပန္ပါရေစ။

ဆုေငြကေတာ့ ေအာက္မွာပါ
တန္း

စီ

ၾက

ပါ၊

ၾကား

မ

ၿဖတ္

ပါနဲ ့ခင္ဗ်ာ။

ကဲ နိုင္သေလာက္သာ သယ္သြားပါေတာ့ဗ်ာ း))
ပံုကို ေဖာ္ဝတ္ေမလ္းမွ ရပါတယ္


ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမ အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ့ၾကပါေစ

း)

8.25.2009

ဘၾကီးမွံဳ အညာခံရၿခင္း

ဘၾကီးမွံဳ တစ္ေယာက္ ေဆးကုရင္းနဲ ့ တစ္ခါတည္း ဘုရားဖူးဖို ့အတြက္ ရန္ကုန္ေရႊၿမိဳ ့ေတာ္ၾကီးကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ကိို အရင္က တစ္ေခါက္မွ မေရာက္ဘူးပဲ အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ အရဲစြန္ ့ၿပီး ထြက္လာရၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ အသက္ကလည္း ေထာက္လာေတာ့ မေသခင္ ေရႊတိဂုံ ဘုရားေတာ့ ဖူးဦးမွဟု ရည္ရြယ္ၿပီး အရဲစြန္ ့တက္လာရပါတယ္။


ရန္ကုန္ကို မလာခင္ ရြာက ဘုန္ၾကီးကလည္း ရန္ကုန္မွာ လူလိမ္ေတြ မ်ားေၾကာင္း၊ အရာရာကို သတိထားရမယ့္ အေၾကာင္းေတြ အထူးမိန္ ့ၾကားထားတယ္။ တစ္ခုခုမသိရင္လည္း ဆိုင္းဘုတ္ေတြ ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ေၾကာင္း၊ လမ္းေတြ ဆိုင္ေတြ အကုန္လံုးလည္း ဆိုင္းဘုတ္ေတြ တပ္ထားေၾကာင္း မိန္ ့ထားေတာ့ ဘၾကီးမွံဳ သိပ္ေတာ့ စိုးရိမ္မွု မရွိဘူး။


ဒီလိုနဲ ့ပဲ ရန္ကုန္မွာ ဘၾကီးမွံဳအတြက္ အခက္အခဲ မရွိ ေဆးကု၊ ဘုရားဖူး အစဥ္ကို ေၿပေနေရာ။ ၿမိဳ ့ထဲသြားလည္း ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ ့၊ ထမင္းစားခ်င္သလား ထမင္းဆိုင္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ တပ္ထားတယ္။ ပစၥည္းဝယ္စရာရွိလည္း စတိုးဆိုင္ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားတယ္။ ဘၾကီးမွံဳ အတြက္ေတာ့ အားလံုးဟာ အခက္အခဲမရွိ အိုေကလို ့ ေနတယ္။


မၿပန္ခင္ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဆူးေလဘုရားဖူးၿပီး ၿမိဳ ့ထဲ လမ္းအေလွ်ာက္ ဗိုက္နာလာပါေရာ၊ ဒါနဲ ့ လမ္းသြားလမ္းလာကို အိမ္သာ ေနရာေမးေတာ့ "ဘၾကီး တည့္တည့္ေလွ်ာက္သြားရင္ က်ား/မ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ ေတြ ့ရင္ ေလွကားအတိုင္း ဆင္းသြားလိုက္၊ အဲဒါ ေၿမေအာက္ အိမ္သာပဲ "လို ့ လမ္းညႊန္လိုက္တယ္။ ဘၾကီးမွံဳ စိတ္ ထဲ မွာေတာ့ ေၾသာ္ ေနရာတိုင္းမွာ ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ ့ ညႊန္ၾကားေနတာပဲ လို ့ ေတြးေနမိတယ္။


ဒါနဲ ့ပဲ အိမ္သာကို ေတြ ့တာနဲ ့ ကိစၥရွင္းၿခင္တာနဲ ့ လြတ္ေနတဲ့ အိမ္သာခန္းထဲ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါေလေရာ။


အဲဒီမွာတင္ အိမ္သာတံခါးမွာ ကပ္ထားတဲ့ စာရြက္မွာ ေရးထားတာကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္


" မိတ္ေဆြ သင္ရဲ့ ညာဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ" ဆိုၿပီး မွ်ားၿပ ထားတယ္။

ညာဖက္က နံရံကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္ ကပ္ထားတာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္


"မိတ္္ေဆြ သင္ရဲ့ ဘယ္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ" ဆိုၿပီး တံခါးက စာရြက္အတိုင္း ညႊန္ၾကားထားတယ္။


ဒါနဲ ့ ဘယ္ဘက္က နံရံကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့


" မိတ္ေဆြ သင္ရဲ့ ေနာက္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ" ဆိုၿပီး စာရြက္ကပ္ထားၿပန္ေလေရာ။


ဘၾကီးမွံဳလည္း ရွင္းရမယ့္ ကိစၥကို ေမ့ၿပီး သိခ်င္စိတ္ေတြ ၿပင္းထန္လာတယ္၊ ေနာက္ဘက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့


"မိတ္ေဆြ အေပၚကို ၾကည့္ပါ" ဆိုၿပန္ေရာ။


ဒါနဲ ့ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ေရးထားတာ ဖတ္လိုက္ေတာ့


" ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ ့ ဘာၿဖစ္ေနတာလည္း ေသသြားခ်င္လား" ဆိုၿပီး ေတြ ့ပါေလေရာ။


ဘၾကီးမွံဳလည္း ရွင္းမယ့္ကိစၥကို ေမ့ၿပီး ေၾကာက္အားလန္ ့အားနဲ ့ အိမ္သာကေန ေၿပးထြက္လို ့ သြားပါေတာ့တယ္။



*တစ္ခ်ိန္ မဆလ လက္ထက္က ဆူးေလဘုရားလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေၿမေအာက္အိမ္သာ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။

8.03.2009

ၾကံဳရဆံုရ ေပါက္ကရ (၂)

ေလာကတြင္ စကားပံုတို ့သည္ အလကား ေပၚေပါက္လာသည္မဟုတ္၊ ေရွးလူၾကီးမ်ား၏ အေတြ ့အၾကံဳမ်ားကို အေၿခခံ၍ ေပၚေပါက္လာၿခင္းၿဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ ၿဖစ္စဥ္တိုင္းနီးပါးတြင္ စကားပံုတို ့ႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မရဟု ကၽြန္ေတာ္ၿမင္မိသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ အက်ိဳးႏွင့္ အဆိုး ဒြန္တြဲေနလွ်င္ စကားပံု ႏွစ္မ်ိဳး ၿဖစ္ေနတက္ၿပီး ေဝခြဲရခက္တက္သည္။ ဥပမာ "တစ္ရြာမေၿပာင္း သူေကာင္းမၿဖစ္"ႏွင့္ "ေသခ်င္တဲ့က်ား ေတာေၿပာင္း" စကားပံုတို ့တြင္ သင္မည္သို ့ ဆံုးၿဖတ္မည္နည္း။

ေနာက္တစ္ခုက "ေပးကမ္းၿခင္းသည္ ေအာင္ၿမင္ရာ၏" ၿဖစ္ၿပီး ဆန္ ့က်င္ဘက္ကား "ေစတနာသည္ လူတိုင္းႏွင့္မတန္" ၿဖစ္ေနတက္သည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေကာ အသင္ မည္သို ့ ဆံုးၿဖတ္မည္နည္း။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မဆံုးၿဖတ္တက္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ဒီဆန္ ့က်င္ဘက္ စကားပံုႏွစ္ခု၏ အက်ိဳးေက်းဇူးကို မ်က္ၿမင္ကိုယ္ေတြ ့ ၾကံဳလိုက္ေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ေၿပာၿပပါမည္.............

ကၽြန္ေတာ္ ၉တန္းေက်ာင္းသား ဘဝတုန္းကေပါ့။ တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္း သံုေယာက္နဲ ့အတူ စာအုပ္ဝယ္ၿပီးၿပန္အလာ ေၿမနီကုန္း မီးပိြဳင့္တြင္ ကားလမ္းကူးကာနီး ေစာင့္ေနခ်ိန္.........ဆိုင္ကယ္တစ္စီးက မီးစိမ္းလို ့ အထြက္....ေပါ့။

ဆိုင္ကယ္ေပၚမွာေတာ့ အသက္ အစိတ္ဝန္းက်င္ စံုတြဲ တစ္တြဲ။ ဆိုင္ကယ္ထြက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ ထမီစဟာ ဘယ္ကဘယ္လို ဆိုင္ကယ္ခ်ိန္းၾကိဳးၾကားထဲ ဝင္သြားတယ္ မသိဘူး၊ ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ၿပဳတ္က် က်န္ခဲ့တာ ထမီ မရွိေတာ့ဘူး။

စကၠန္ ့ပိုင္းအတြင္း ၿဖစ္တဲ့ အၿဖစ္အပ်က္၊ အမ်ိဳးသားကလည္း ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ရပ္သြားၿပီး ခ်ိန္းၾကားက ထမီကို ဆြဲထုတ္ေနရတယ္။ မိန္းမခင္မ်ာ နာက်င္တာေတာင္ ဂရုမစိုက္အားပဲ သူ ့အရွက္သူလံုေအာင္ ဟိုကာဒီကာ ၿဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့လည္း မ်က္စိေရွ့မွာ ဘာလုပ္လို ့ ဘာကိုင္ရမွန္းကို မသိေတာ့တာ။ (သြားကိုင္မိရင္လည္း ၿပႆနာ.....း )

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကယ္တင္ရွင္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့နဲ ့အတူတူ ကားလမ္းကူးဖို ့ ေစာင့္ေနတဲ့ ဦးေလးၾကီးေပါ့။ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္။ သူက တခါတည္း မေၿပာမဆို သူ ့ပုဆိုး ခၽြတ္ၿပီး သမီး သမီး ဒါ ဝတ္ထား ဆိုၿပီး ပစ္ေပးလိုက္ေရာ။ သူကေတာ့ စစ္ေဘာင္းဘီ အတိုၾကီးနဲ ့ မီးပိြဳင့္မွာေပါ့။

အဲဒီ မိန္းမလည္း တခါတည္း ပုဆိုးကို ေကာက္ဝတ္ၿပီးေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ ့ ဆိုင္ကယ္စီကို ေၿပးသြား...၊ ဆိုင္ကယ္က လူကလည္း ညွပ္ေနတဲ့ ထမီကို ထုတ္အၿပီးဆိုေတာ့ ရွက္ရွက္နဲ ့ မိန္းမကို တင္ၿပီး ေမာင္းထြက္သြားလိုက္တာ မီးခိုးေငြ ့ေတြရယ္ စက္ဆီေပေနတဲ့ ထမီအစုတ္ရယ္ စစ္ေဘာင္းဘီအတိုနဲ ့ ဦေလးၾကီးရယ္ ေၿမနီကုန္း မီးပိြဳင့္ အလယ္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း တခါတရံ ကူညီတိုင္းလည္း ဒုကၡေရာက္တက္ေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္။...း))

FYI: ဒီရက္ပိုင္း ပိုစ့္နည္းနည္း က်ဲပါမည္၊ ဘာၿဖစ္လို ့လည္းဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လက္ပ္ေတာ့ေလး ေဆးရုံတက္ေနရလို ့ပါ။ ဒီပိုစ္ေတာင္ ရုံးကေနတင္လိုက္တာပါ။ အိမ္လည္မထြက္ ၿဖစ္ေသးပါခင္ဗ်ာ၊ ဧည့္ဝတ္မေက်ၿဖစ္တဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

7.29.2009

ၾကံဳရဆံုရ ေပါက္ကရ

ကၽြန္ေတာ္တို ့ စင္ကာပူဆိုေသာ ဒီကၽြန္းေပၚကို ေရာက္ကာစက ၿမန္မာလူဦးေရ အခုေလာက္ မမ်ားေသး။ ထို ့ အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ရခဲ့သလို ဆိုးက်ိဳးေတြလည္းရခဲ့ပါတယ္။

ေကာင္းက်ိဳးေတြက ဘာေတြလည္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက respect ေပးၾကသည္။ မႏွိမ္ရဲေပ။ ဘာမွန္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္၊ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္တာကေတာ့ အရင္ကအရွိန္ႏွင့္ ဆက္လိွမ့္ေနၿခင္းသာ ၿဖစ္မည္။ အရင္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ နိုင္ငံကို ဒီေကာင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ အားက်ခဲ့ၾကရသည္။

ဒါေၾကာင့္လည္း little india ဘက္က လမ္းနာမည္ေတြကို ၿမန္မာၿပည္မွ ၿမိဳ ့နာမည္ေတြ ေပးခဲ့သည္။ ယခုအခါမွာ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ ဒီၿမိဳ ့နာမည္ေတြကို အဂၤလိပ္လို ဒီကပံုစံအတိုင္း မေပါင္းေတာ့ပါ။ တစ္ခ်ိန္က အဂၤလိပ္ေတြ ေခၚရလြယ္ေအာင္ စာလံုးေပါင္းခဲ့ၿခင္းလည္းၿဖစ္နိုင္သည္။ ဥပမာ ေမာ္လၿမိဳင္ကို ေမာ္လမင္း၊ ပုသိမ္ကို ပဇင္း၊ ရန္ကုန္ကေတာ့ ရန္ဂြမ္း ေပါ့ဗ်ာ။

ေနာက္တစ္ခ်က္က ၿမန္မာအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးၾကသည္။ ရထားေပၚ ကားေပၚ ေတြ ့လွ်င္ ၿပံဳးၿပ ႏွုက္ဆက္ၾကၿပီး မိတ္ဖြဲ ့ၿပီးလွ်င္ မိတ္ေဆြ ၿဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။ လူဦးေရ နည္းတာလည္း ၿဖစ္ႏိုင္သည္။

ဆိုးကဳ်ိုးေတြကေတာ့ အရာရာ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ထိုးေဖာက္ရသည္။ ေရွေဆာင္လမ္းၿပ မယ့္သူ မရွိ။ အနည္းဆံုး အေနနဲ ့ ၿမန္မာအစားအစာ စားခ်င္လွ်င္ ကိုယ္တိုင္ ခ်က္စားမွ ရသည္။ အခုလို စားေသာက္ဆိုင္ေတြ မရွိေသး။ ပင္နီဆူလား တစ္ခုလံုး သံုးဆိုင္လား ေလးဆိုင္လား မမွတ္မိေတာ့၊ ဒါပဲရွိသည္။ အဆိုးဆံုးက ဒီက ရုိးရာေန ့ေတြလည္း ေသခ်ာမသိၾက၊ ဘာအတြက္ လုပ္ၾကတာဆိုတာလည္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္။
အဲဒီထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္အသိ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ၿဖစ္ပံုကို ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။

တစ္ညမွာေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ NTUC က ေစ်းဝယ္ၿပီး ၿပန္အလာ သူတို ့အိမ္နားက ကြင္းၿပင္ထဲမွာ တရုတ္ ေအာ္ပရာတစ္ခု ၿပေနတယ္။ သူတို ့လည္း အရင္ကမၿမင္ဘူးတာနဲ ့ ခဏ ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။ စင္ေရွ့မွာေတာ့ ထိုင္ခံုေတြ ခ်ထားတယ္၊ ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့သူ မရွိဘူး။ ေအာ္ပရာကလည္း အေၿပာ အငို ေတြက ေတာ္ေတာ္ကို ေကာင္းတာ။

ဒါနဲ ့ပဲ ႏွစ္ေယာက္သား အခ်ိန္ေစာေသးတာနဲ ့ထိုင္ၾကည့္ၾကမယ္ဆိုၿပီး ေရွ့ဆံုးတန္း အလယ္ေကာင္ကေန ေအးေအးလူလူကို ထိုင္ၾကည့္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဇာတ္စင္ေပၚကလူေတြကလည္း ကသာကေနတာ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္ကို အံ့ၾသတဲ့ဟန္နဲ ့ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြကလည္း ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္နဲ ့။ သူတို ့ႏွစ္ေယာက္က လံုးလံုးကို သတိမထားမိဘူး။

ဒီလိုနဲ ့ပဲ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ တရုတ္အဖိုးၾကီးတစ္ေယာက္က မေနႏိုင္ဘူးနဲ ့တူပါတယ္၊ သူတို ့ကို လာေမးေရာ။ မင္းတို ့ႏွစ္ေယာက္ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲေပါ့၊ သူတို ့ကလည္း ၿပဇာတ္ ၾကည့္ေနတာလို ့ ေၿဖေလေရာ။ အဲဒီမွာ အဖိုးၾကီးက ဒါဟာ သူတို ့ တရုတ္ရုိးရာအရ တေ စၦသူရဲေတြကို ေဖ်ာ္ေၿဖေနတာၿဖစ္ေၾကာင္း လူေတြအတြက္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေၿပာပါေတာ့တယ္။

ဒီမွာတင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ေနာက္လွည့္မၾကည့္ဘဲ သုက္ေၿခတင္ အိမ္ကိုေၿပးတာ တန္းေနေတာ့တာပါပဲ။ အဲလို အၿဖစ္အပ်က္ေတြလည္း တစ္ခ်ိန္တုန္းက တကယ္ၿဖစ္ခဲ့တာပါပဲ...း))

7.18.2009

City Child

ကမၻာေပၚတြင္ ဘာသာစကားေပါင္း ေၿမာက္မ်ားစြာ ရွိသည့္အနက္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ဆက္သြယ္ရန္အတြက္ အဂၤလိပ္စာကို ဘံုအၿဖစ္ ထားရွိထားသည္။ ထိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အားလံုး တိုင္းတပါးတြင္ အဆင္ေၿပစြာ ေၿပာဆိုနိုင္ရန္အတြက္ အဂၤလိပ္စကားကို ေၿပာဆိုၾကရသည္။

ထိုသို ့ေၿပာဆိုရာတြင္ ေလယူေလသိမ္း၊ အသံထြက္၊ အၿဖတ္အေတာက္ တို ့ကို အထူးဂရုစိုက္သင့္ေပသည္။ ထို သံုးခ်က္ေၾကာင့္ အဓၶိပါယ္ေတြ ေၿပာင္းသြားသလို၊ လံုးလံုးကို ဘာေၿပာၿခင္မွန္းမသိ ၿဖစ္သြားနိုင္သည္။ ထိုအတူ အၿခား မည္သည့္ဘာသာစကားမဆို ေၿပာဆိုလိုလွ်င္လည္း ထိုသံုးခ်က္ကို ဂရုစိုက္၍ ေၿပာဆိုသင့္ေပသည္။ လံုလံုးမတူလွ်င္ေတာင္ အနီးစပ္ဆံုးေတာ့ ၾကိဳးစားသင့္ေပသည္။

အဲဒီ ေလယူေလသိမ္း၊ အသံထြက္ ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ၿဖစ္ခဲ့ေသာ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့က ေက်ာင္းသားဘဝ၊ သူက ကၽြန္ေတာ္တို ့ထက္ ဆယ္ႏွစ္ခန္ ့ၾကီးတယ္။

သူနာမည္က ကိုသိန္းလြင္.....

အလုပ္အကိုင္ကေတာ့ တကၠစီကားေမာင္းတယ္။ တကၠစီကားေမာင္းတယ္ဆိုလို ့ သူကို အထင္မေသးလိုက္နဲ ့ဦး။ စာေပးစာယူတက္ရင္းနဲ ့ ကားေမာင္းစားတာ။ ကားကေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ့လည္ ဘားလမ္းမွာ ဂိတ္ထိုးတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဂ်ပန္ မိသားစုတစ္စု ကားလာငွါးပါေလေရာ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ သူတို ့ရဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ေပါ့။ ဂိတ္က ကားသမားအမ်ားစုက သိတဲ့အတိုင္း အဂၤလိပ္စာ အေၿခခံကနည္းေတာ့ သူကို သြားခိုင္းပါေလေရာ။ ဒါနဲ ့ပဲ သူသြားမယ္ဆိုၿပီး အဂၤလိပ္လို ေမးလိုက္ပါတယ္....

"ဝွယ္း ...ယူ..ဝန္ ့(တ္)တူဂိုး.....ဆာ...?"


"စီး..သီး...ခ်ိဳင္း....."


"ပလိစ္..ေဆး........အဂိမ္း......."


"ယက္စ္...စီး...သီး...ခ်ိဳငး္....."


"အိုေက..အိုေက....ကမ္းအင္"

ဆိုၿပီးေတာ့ ကားေပၚတင္ပါေလေရာ။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီဂ်ပန္ေတြ အဂၤလိပ္စာ ေတာ္ေတာ္ညံ့တာပဲ လို ့ ေတြးေနမိတယ္။ ကားေမာင္းရင္းနဲ ့ သူေတြးေနတာက သူတို ့သြားခ်င္တဲ့ေနရာက စီးသီး(city) ဆိုတာ ၿမိဳ့၊ ခ်ိဳင္း(child) ဆိုတာ ကေလး။ ကေလးေတြရဲ့ ၿမိဳ့ေတာ္ ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ့မွာ ေလာက္ေလာက္လားလား ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မွီ ကေလးကစားကြင္းဆိုလို ့ သာေကတ ရွုခင္းသာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။
(အဲဒီအခ်ိန္ တရိစာၦန္ရုံမွ ကေလးကစားကြင္း မေပၚေသးပါ)

အဲဒီမွာ ရုိလာကိုစတာ၊ ရဟတ္ ႏွင့္ အၿခားႏုိင္ငံတကာ အဆင့္မွီ ကစားစရာ အစံုရွိတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ဒီမိသားစုမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ပါလာတဲ့အတြက္ ရွုခင္းသာ သြားမွာပဲဆိုၿပီး သူ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။
ဒါနဲ ့ပဲ ရွုခင္းသာ ေရာက္သြားပါေလေရာ။ အဲဒီမွာတင္ ၿပႆနာ တက္ေရာ၊ ဂ်ပန္မိသားစု သြားခ်င္တာ ဒီေနရာမဟုတ္။

၁၅ မိနစ္ေလာက္ အေၿခအတင္ ေၿပာေနရင္းနဲ ့မွ ကိုေရႊဂ်ပန္က သူ ့ကို ၾကိဳးစားၿပီးရွင္းၿပရွာပါတယ္။ သူတို ့လာရတဲ့အေၾကာင္းက ဒုတိယကမာၻစစ္တုန္းက သူ ့အဖိုးက ၿမန္မာၿပည္တြင္ တိုက္ပြဲက်ေၾကာင္း၊ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတို ့ရုိးရာအရ လာေရာက္ကန္ေတာ့ရၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ သူတို ့ စစ္သခၤ်ဳိင္းကို သြားလိုေၾကာင္း ရွင္းၿပပါတယ္။
အဲဒီက်မွ ကိုသိန္းလြင္လည္း သူ ့နဖူးသူရုိက္ၿပီး သာေကတမွ ေထာက္ၾကံ့ကို ေမာင္းပို ့ေပးလိုက္ရပါေတာ့တယ္။
ဂ်ပန္ကလည္း ၾကိဳးစားၿပီး ၿမန္မာစကားကို ေၿပာေပမယ့္ ေလယူေလသိမ္း လြဲေနတယ့္အတြက္ အဓိၶပါယ္ပါ လြဲသြားပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ အၿခားဘာသာစကား ေၿပာဆိုလိုလွ်င္ အသံထြက္၊ ေလယူေလသိမ္း အရမ္းဂရုစိုက္သင့္ေၾကာင္း ဒီအၿဖစ္အပ်က္ေလးက သက္ေသခံလွ်က္ရွိပါေတာ့တယ္။